Bericht 3
Dit bericht is weer niet razendsnel gekomen wat iedereen, ikzelf inbegrepen, had gehoopt maar niemand had gedacht. En zie: daar is het dan toch.
In bericht 2 had ik een filmpje van een dinosaurus beloofd. Daar begin ik snel mee voordat ik het vergeet:
“Dok” zei hij en zwaaide met zijn hand ten teken van afkeuring.
“Doccosaurus?” probeerde ik nog in een zwakke poging om toch erkenning te krijgen, maar de man was meedogenloos: “No dino. Dok. Last year.”
Ik troostte me met de gedachte dat die dokafdrukken over 160 miljoen jaar net zo belangrijk zullen zijn als die echte dinoafdrukken nu. En dan zal de toekomstige museumbeherder, na zo’n slordige zesenhalf miljoen generaties, er hopelijk bij zeggen dat Frank uit Holland deze doksporen ontdekt heeft.
Ik zal dus nog even geduld moeten hebben voordat ik werkelijk beroemd wordt.
En dan wordt het nu tijd voor die twee merkwaardige nieuwjaarswensen 2569 en 2206 waarmee ik mijn vorige bericht beëindigde:
Die 2569 zal weinig hoofdbrekens opgeleverd hebben. Ik fiets hier, zoals u weet, rond in een Zuidoost-Aziatisch land waar lang geleden Buddha rondtrok en menig keer zat te mediteren onder een Bodhiboom. Het zou dus wel eens iets met Buddha te maken kunnen hebben, zou je al gauw denken. En als je zo dacht, heb je goed gedacht. Buddha leefde, naar men aanneemt, van 623 v.Chr tot 543 v.Chr. Bij zijn overlijden begint de Buddhistische jaartelling, waardoor we, naar Buddhistische jaartelling, nu dus leven in het jaar 543 + 2026 = 2569. Dat heeft iedereen natuurlijk snel gevonden, maar nu die nieuwjaarswens van 2206. Ik kan me voorstellen dat velen van mijn volgers zich daar dagen en nachten scheel op hebben gepuzzeld met geschiedenisboeken en naslagwerken er bij totdat ze, misschien wel ten einde raad, de hulp van kunstmatige intelligentie inriepen.
De verklaring is, helaas voor al die nijvere puzzelaars, simpeler.
In een plaatsje ergens in zuid Frankrijk waren rond de kerst gemeentewerklieden bezig met het oprichten van een mooie, vrolijke nieuwjaarswens, verlicht met kerstboomlampjes. Mogelijk waren ze zo verdiept in de schakeling van al die lampjes – serie of parallel of per cijfer in serie maar met de vier cijfers parallel of….etc- dat ze per vergissing de twee middelste cijfers verwisselden. Ja, je moet met die elektriek ook op zoveel dingen tegelijk letten, dat een foutje snel is gemaakt. En nu is de vraag: Waar ben je beter mee: met een goed geplaatste, maar sombere nieuwjaarswens vol lampjes die niet branden of met een prachtige nieuwjaarswens met gezellig brandende en knipperende lampjes van allerlei kleur die 180 jaar te vroeg komt? Ik zou zeggen: ‘Die tweede. Het gaat er per slot van rekening om dat alles in deze donkere tijd van het jaar (kerst. Ik loop weer eens achter met mijn verslag, maar daar bent u zo langzamerhand wel aan gewend) er zo vrolijk mogelijk uitziet. En bovendien: velen zullen de souplesse van geest hebben om die futuristische wens te vertalen in onze eigen tijd. Het is in ieder geval een opstelling die in het oog valt en daar gaat het natuurlijk om. Misschien is die ‘fout’ wel met opzet gemaakt, daar in zuid Frankrijk! Een extra accent!
Tenslotte nog een aardig zoekplaatje:
En hiermee besluit ik bericht 3 van deze zuidoost Azië reis, maar niet alvorens u nog eens te wijzen op mijn speciale Paas- en zomeraanbieding:
Via stephen.verdonkschot@gmail.com kunt u direct en vrij van verzendkosten (binnen Nederland) de meeste van mijn boeken bestellen. Bij bestelling van 2 of meer boeken tegelijk kunt u één boek gratis bij de bestelling voegen, dus drie voor de prijs van twee, zolang mijn voorraad strekt.
De titels: ‘Even naar de evenaar’ en ‘De twee scherven’ zijn bij mij uitverkocht. Hopelijk kunt u die nog bij uw boekhandel bestellen.
Tot de volgende keer.
Frank