Berichten

Geplaatst op

TERUG NAAR BANGKOK

Bericht 8, tevens het laatste bericht van deze Thailand- en Laos-reis

In mijn vorige bericht (7) was ik juist de grens overgegaan, terug van Laos naar Thailand. In Ubon Ratchathani, een grote stad niet ver voorbij de grens, had ik Bill Weir weer opgezocht, de Amerikaanse fietsreiziger die ik op mijn reizen al een keer of zes ben tegengekomen. Je zou ons kunnen vergelijken met twee vrij bewegende kometen die op ongeregelde tijden dicht langs elkaar heen schuiven, soms zo dicht, dat een ontmoeting eenvoudig te realiseren is. In Pakse in Laos had ik hem een paar dagen eerder ontmoet (zie mijn vorige bericht) en daar hadden we afgesproken elkaar hier in Ubon Ratchathani weer te ontmoeten. Dankzij het wereldwijde web vond ik hem snel. Hij had een vrij luxueus hotel genomen en om het niet gecompliceerd te maken nam ik daar ook een kamer.

De volgende dag liepen we vanaf het hotel naar het centrale park van de stad, daar vlakbij. In het midden daarvan stond The Candle, een geweldig monument van een gouden schip met een grote gouden pilaar (de kaars) er op.

Foto 1: Bill Weir voor The Candle in Ubon Ratchathani.
Foto 2: The Candle in zijn geheel.

Na dit monument van alle kanten bekeken en gefotografeerd te hebben fietsten we naar een ander park, verderop in de stad, waar zich een grote vijver bevond. Achter de vijver stak een gouden piek boven de bomen uit.

Foto 3: Vijver met daarachter bomen waar een gouden piek bovenuit stak. Die piek suggereerde dat daar het een en ander onder zat.
Foto 4:En inderdaad zat daar wat onder: een tempel die er weer mocht zijn! De naam van die tempel mocht er overigens ook zijn: Wat Phra That Nong Bua. De lengte van die naam leek evenredig met de hoogte van de tempel.
Foto 5: Spectaculairder dan de tempel zelf, waren zijn ‘wachters’, grote Naga’s, hier als wilde monsters.
Foto 6: Zo’n tempel met de hele entourage heeft soms wel wat weg van een soort Disney-park.
Foto 7: Een paar kilometer buiten Ubon Ratchathani bevindt zich Wat Ban Na Meuang, een tempel boven op een enorme boot met een heel leger roeiers. 
Foto 8: Om zo’n grote boot met nog een complete tempel er boven op vooruit te peddelen heb je ook wel heel wat roeiers nodig.

Ik bleef twee dagen in Ubon Ratchathani gedurende welke ik samen met Bill heel wat tempels bezocht. Om u niet geheel te ‘overtempelen’, bespaar ik u die hele serie, te meer daar we er nog genoeg te zien krijgen. De volgende dag nam Bill de trein naar Bangkok om van daar door te reizen naar het zuiden van Thailand. Voor mij werd het tijd om richting Bangkok te gaan rijden om daar mijn vliegtuig terug naar Nederland te nemen. Natuurlijk koos ik wel mijn route zodanig dat ik onderweg nog langs een aantal interessante plekken kwam, zoals hieronder zal blijken.

Foto 9:Bij Yasothon bijvoorbeeld. Daar zag ik vanaf een brug over een rivier een groot en merkwaardig gebouw. Nieuwsgierig reed ik er heen. Van dichtbij leek het een UFO met zes turbomotoren uit een stripverhaal. Nog nieuwsgieriger reed ik er omheen.
Foto 10: Van een andere kant beschouwd bleek het een reusachtige kikker te zijn, geen echte gelukkig, want dan zou hij me met één lik van zijn machtige tong naar de diepe duisternis van zijn maag vegen.
Foto 11: Naast deze rode Freddy Frog stond een heel leger beelden van vrouwen, die zo te zien druk bezig waren met hun ochtendgymnastiek. Van de kikker is nog juist een stukje rug te zien en op de achtergrond zag ik nog iets dat vroeg om nader bekeken te worden.
Foto 12: Dat ‘iets’ bleek een monument te zijn: een enorme kar met ook maar weer een tempel er op. Aan tempels in Thailand geen gebrek. De kar werd getrokken door twee paarden en een draak. Wat het allemaal voorstelde ontging me, maar het bekijken van dit soort beelden is op zich al een belevenis.
Foto 13: Deze draak stond er ook nog bij. Het kon niet op. Dit was zomaar weer een gratis openluchtmuseum van beeldende kunst.
Foto 14: Alweer een eind voorbij Yasothon zag ik plotseling een Chinese tempel in een geheel eigen stijl langs de weg. Deze was weer heel anders dan de Thaise tempels.
Foto 15: Binnen bevonden zich mooie fresco’s. Hier wordt waarschijnlijk Go gespeeld, een oud Chinees denkspel. Een bediende brengt alvast een schaal fruit voor de winnaar. Het lijkt mij echter een go-bord voor beginners, want een officieel go-bord telt 18 x 18 velden, of eigenlijk 19 x19 kruisingen, want bij dit spel worden de kruisingen van lijnen gebruikt in plaats van de velden. Het uiterlijk van deze lieden (grote baarden, rimpels en gezichtsuitdrukkingen) wekt de indruk dat we hier niet met beginners te maken hebben. Ik houd het er maar op dat de schilder van deze fresco bang was dat het een geweldige knoeiboel zou worden als hij een compleet go-bord zou tekenen en er maar op hoopte dat de kijker niet veel verstand van het spel zou hebben. Mogelijk was hij de regels van het spel ook niet machtig.
Foto 16:Ernaast hing nog een interessante fresco. Een man, misschien de zwartharige go-speler van het vorige plaatje, maar nu in een groen in plaats van een blauw gewaad, die na zijn partijtje go een beetje met een tijger ging spelen. Het is voor hem te hopen dat de tijger het spelletje met de ring net zo leuk vond als hij. Als zo’n troeteldier er opeens geen zin meer in heeft, kunnen er rare dingen gebeuren.
Foto 17: Er is een heleboel te zien in en bij zo’n Chinees tempeltje, bijvoorbeeld op het dak: twee duellerende draken. Drie Duellerende Draken zou mooi allitereren, maar misschien allitereert Twee Duellerende Draken wel, maar dan in het Chinees.  
Foto 18: Op weg naar Pak Chong kwam ik langs weer iets moois. Een openluchtmuseum? Een tempelcomplex? Een beeldenverzameling? Geen idee! Uit tonnen oud ijzer heeft een hobbyist, een kunstenaar of een verveelde oud-ijzerhandelaar met behulp van een lasapparaat en een paar potten verf, onsterfelijke beelden in elkaar geknutseld. Dit is Metalen Bambi die hoofdzakelijk bestaat uit honderden tandwielen, waar er echter niet één meer van draait. Achter Bambi staat een ijzersterke paddenstoel.
Foto 19:De Drentse reuzen Ellert en Brammert zonder tandwielen maar wel met hagelwitte tanden (Prodent of Colgate?) en daarachter Ganesha, de Hindu-god met de olifantskop. Hiervoor zijn weer wel vele tandwielen gebruikt.
Foto 20: Het pronkstuk van deze verzameling tot kunst omgesmeed schroot was een geweldige gevleugelde draak die zo van een verre planeet leek te zijn aangevlogen. Tussen het struikgewas ontwaren we nog een rode astronaut en links een engel, dus je kunt hier alle kanten mee op. De functie van de kleurige figuren op de voorgrond wordt overgelaten aan de fantasie van de bezoeker.
Foto 21: Voorbij Pak Chong klom de weg geleidelijk naar een pas. Op die pas stond een groot beeld van Buddha, maar een heel andere versie dan die je normaal in Thailand ziet. In Thailand en veel andere landen hebben de meeste Buddha-beelden een atletisch uiterlijk. Het leek er op dat deze Buddha erg verzot op taart of hamburgers was, dus dat hij juist niet atletisch was. Een marathon zou hem zeer waarschijnlijk niet in de verleiding kunnen brengen. Er stond ook nog een tijgertje voor. Die wekte de indruk om, als hij echt was geweest, in de verleiding te kunnen komen om een bezoeker door te slikken, getuige zijn grote, open bek.  

Ik kwam hier al aardig in de buurt van Bangkok, maar had nog tijd genoeg om de oude tempelstad Ayutthaya aan te doen. Daar was ik alweer een flinke tijd niet geweest, dus het kon geen kwaad om er weer eens te gaan kijken. Ik reed er heen en vond er een aardig hotelletje, iets buiten het centrum.

Foto 22: Voor mijn hotel in Ayutthaya.

De hele volgende dag fietste ik tussen de vele tempels door die Ayutthaya rijk is. Als eerste reed ik naar de nog in gebruik zijnde tempel van Wihaan Monkhom Bophit. Daar dicht naast staan drie grote, oude pagodes.

Foto 23:De drie grote pagodes van Wat Phra Sri Sanpetch met een wat kleinere er voor, die hier groot lijkt omdat hij zo dominerend voor de andere drie staat.
Foto 24:De tempel Wihaan Monkhom Bophit. Op dit veldje voor deze tempel had ik op 21 februari van het jaar 1984, met toestemming van de monniken, mijn tent opgezet. En waar kun je rustiger staan dan bij een tempel als alle bezoekers naar huis of hun hotel zijn? De rustigste plek van heel Thailand…..dacht ik.

Zoiets, je tent op zo’n plek neer zetten, is in deze tijd, met het huidige massatoerisme, natuurlijk niet meer denkbaar, maar in die tijd (alweer 42 jaar geleden!) ging dat nog wel. Die ‘rustigste plek van heel Thailand’ bleek echter een van de minst rustige plekken te zijn, want toen het donker werd kwam er een stel ellendige honden hard blaffend protesteren tegen mijn aanwezigheid en als ik ze weg joeg kwamen ze een tijdje later toch weer terug met hun protesten. Ook kreeg ik een invasie van steekmieren in mijn tent. Dit werd te erg. Als ik daar de nacht was gebleven hadden ze me de volgende dag naar een sanatorium kunnen brengen. En ik had nog een heel eind voor de wielen voordat ik op Bali, mijn bestemming van die reis, zou zijn. En dus ging ik de monniken weer vervelen, deze keer met de vraag of ze niet ergens een kamertje voor de nacht te huur hadden. Dat hadden ze niet, maar ik mocht in de tempel slapen, onder de ogen van een grote en vele kleine Buddha’s. Ik heb dus de nacht in Wihaan Monkhom Bophit doorgebracht! Wie doet me dat nu nog na?

Natuurlijk ging ik op deze reis weer deze tempel binnen, maar nu alleen om het grote Buddha-beeld te zien aan de voet waarvan ik 42 jaar geleden, uit het zicht en bevrijd van de blaffers, de nacht heb doorgebracht. Helaas kreeg ik het 17 meter hoge beeld van Buddha niet te zien, want het was geheel afgedekt. Er werd aan gewerkt. Waarschijnlijk moest er een nieuwe goudverflaag op aangebracht worden.

Foto 25: Ik reed alle tempels af met mijn fiets, maar je kon dat ook op een olifant doen, wat het voordeel had dat automobilisten wat meer ontzag voor je hadden en met een wijdere boog om je heen reden. Een nadeel leek mij het op- en afstappen. Dat gaat lastiger dan met een fiets.
Foto 26: Om een beetje een idee te geven van de afmetingen van zo’n stupa, ben ik er zelf even voor gaan staan.

Na heel wat tempels, stupa’s en pagodes bekeken en gefotografeerd te hebben, kwam ik bij Wat Thammikarat, waaraan ik ook weer een bijzondere herinnering heb. Bij deze tempel staat een heel leger hanen. De foto die ik daar enige jaren geleden (op weer een andere reis dan die van 42 jaar geleden) van nam, liet ik op de voorkaft van mijn boek ‘De hanen van de koning’, dat ik over die reis schreef, plaatsen. Nu ik daar weer een foto van wilde maken, bleek de batterij van mijn toestel, door het vele (te vele!) fotograferen, leeg te zijn. Einde fotograferen voor deze dag of ik moest terug rijden naar mijn hotel, mijn toestel aan de lader hangen, wachten totdat er weer wat fut in de batterij zat en hier weer naar terugfietsen. Maar tegen de tijd dat ik hier terug zou zijn zou het tempelgebied gesloten zijn. Dan zou ik de volgende dag hier weer heen moeten rijden, maar dat ging niet, want dan moest ik de laatste etappe van deze reis rijden: terug naar Bangkok om daar het vliegtuig naar Nederland te halen.

Maar er was een andere oplossing om hiervan een foto te krijgen waar ik zelf ook op stond: aan een toerist die bij deze tempel rondliep en aan het fotograferen was, vroeg ik of ze van mij een foto wilde maken en die direct naar mij wilde opsturen via de e-mail. Dat kon en deed ze en zo kwam ik toch aan een foto van dat leger hanen met mijzelf er bij en met op de achtergrond de koning van Thailand, althans het beeld van hem, want hij leefde in de 16e eeuw.

Foto 27:De koning (ergens achterin op de foto en onder het gouden parasolletje) met zijn vele hanen en schrijver dezes (zoals dat heet als je te bescheiden bent om ‘ik’ of je eigen naam te schrijven) rechts in beeld.  

Volgens mijn reisgids is Wat Phra Mahathat de meest gefotografeerde tempel van heel Ayutthaya. Ook daar reed ik natuurlijk heen, want dit was een echte Wat-dag, waarop geen tijd verspild mocht worden en ik probeerde zo veel mogelijk Watten (of Wats?) te zien. En ook hier deed zich het probleem voor van de uitgeputte batterij van mijn apparaat. Maar weer vond ik een oplossing, want over die reis van enkele jaren geleden heb ik, zoals ik eerder schreef, het boek ‘De hanen van de koning’ geschreven en in dat boek staat toevallig ook dat meest gefotografeerde beeld van Ayutthaya: het hoofd van Buddha gevangen in de takken van een boom. Ik hoefde dus maar een foto van die bladzijde van mijn boek te maken en aangezien ik ondertussen weer thuis ben, haalde ik dat boek gewoon even uit de kast, sloeg het open op bladzijde 128 van de tweede druk en maakte daar de volgende foto:

Foto 28:Het hoofd van Buddha gevangen in de takken van een boom. (Foto uit mijn boek ‘De hanen van de koning.) Hoe dat hoofd daar terecht is gekomen is nog steeds een raadsel. Sommigen denken dat rovers in het verleden het hoofd ergens van een complete Buddha afgeslagen hebben om er thuis mee te pronken. Nadat ze het echter een eind hadden meegesjouwd, verdampte door het toch wel grote gewicht, de animo om het helemaal naar huis te vervoeren en lieten ze het hier ter plekke achter. Daarna ontfermde de jungle zich erover en groeide er later een boom omheen.

En hiermee kwam ik aan het einde van deze Wat-dag en ben ik ook aan het eind gekomen van de verslaglegging van deze winterreis door Thailand en Laos. De reis zelf kwam al in februari ten einde. Zoals elke keer heb ik mijzelf er weer geheel uitgefietst. Fietsen, zo blijkt steeds weer, gaat bij mij een stuk sneller dan schrijven.

Binnenkort trek ik er weer op uit. Dan wil ik serieus proberen mijzelf bij te houden met schrijven.

Mocht u geïnteresseerd zijn in dat ‘hanenboek’, waarin ik een voorgaande reis door Thailand, Laos en Cambodja (met uitgebreid bezoek aan de interessante tempelstad Angkor) beschreven heb, dan kunt u dat, alsmede de boeken die afgebeeld staan op foto 29 bestellen bij Stephen via zijn e-mail  stephen.verdonkschot@gmail.com

Foto 29:Van deze 15 boeken heb ik nog enkele exemplaren.

Bij bestelling van twee of meer van de boeken die afgebeeld staan op deze foto (29), kunt u gratis een exemplaar bij uw bestelling voegen. Uiteraard zolang mijn voorraad strekt. En alles vrij van verzendkosten! (De prijs per boek is 21,99 euro, behalve ‘De magische vijfduizendmetergrens’ en ‘Een duizend meter hoge kerstboom’. Die kosten 22,99 euro)

Ondertussen werk ik aan een nieuw boek met korte reisverhalen, maar dat zal nog wel even op zich laten wachten.

Tot een volgende reis, die niet meer lang op zich zal laten wachten,

Frank