Op weg naar Langres kwam ik langs dit fraaie kunstwerk:
Foto 1: Kunstwerk met twee fietswielen op de route naar Langres. Foto 2: Hier zelfs twee kunstwerken met elk twee fietswielen: het voorste dat langs het achterste reed op weg naar Langres en het achterste, waarlangs het voorste, dat op weg was naar Langres, reed. Maar op dat moment reed het voorste toch niet, omdat de berijder daarvan was afgestapt om deze kunstzinnige foto te maken van deze ontmoeting tussen twee kunstobjecten.
Foto 3: Het oude Langres is geheel ommuurd. Hier een stukje van die muur.
Foto 4: Eén van de toegangspoorten van Langres: de oeroude Porte Neuve (Nieuwe Poort) of Porte des Terreaux.
Foto 5: Een oude foto waarop de oude Porte Neuve nog betrekkelijk jong was.
Foto 6: De oudste poort van Langres, stammend uit de tijd van Julius Caesar, nu dicht gemetseld.
Foto 7: Een oude foto van deze oudste poort, maar niet zo oud als Julius zelf, genomen halverwege de 19e eeuw. In die tijd werden er, zoals blijkt uit deze foto, huizen tegen de toen al dichtgemetselde poort gebouwd.
Foto 8: Op de camping van Langres kwam ik deze Nederlandse collega-fietser tegen. Na nauwkeurige berekeningen bleek hij precies één dag jonger te zijn dan ik, dus nog een jonge vent! Hij was die ochtend met de fietsbus uit Nederland gekomen en ging van hier naar de bron van de Maas fietsen en van daar terug naar Nederland.
Foto 9: Ik fietste de volgende dag naar de bron van de Marne, dicht bij Langres. Met dit gloednieuwe shirtje uit de kringloopwinkel van Steenwijk, zag ik er verbluffend chique uit.
Foto 10: De bron van de Marne. Het Marnewater komt achter het hek rechtstreeks uit de grond.
Foto 11: Er lag nog een grot vlak bij de bron.
Foto 12: Canal entre Champagne et Bourgogne met een mooi fietspad er langs.
Foto 13: Nog een mooi fietspad, hier langs de Saone. Het lijkt het ‘fietspad door Zaīre (nu Congo) wel, waar ik jaren geleden over reed, maar dat was langer: 2400 km.
Foto 14: Ik volgde de Saône richting Lyon en kwam daarbij langs deze antieke wegwijzer. Daar zijn er nog maar een paar van over in Frankrijk. Als u hem wilt zien, volg dan weg nr. 110E over een afstand van 2 km vanaf Lechatelet.
Deze oude wegwijzers in de vorm van een paddenstoel doen mij altijd denken aan ‘onze’ wegwijzers, de bekende ANWB-paddenstoelen. Het is triest te zien hoe deze de laatste jaren verwaarloosd worden: kapotgeslagen, verf er over gegooid of namen uitgekrast, zodat ze niet meer te lezen zijn, kap er afgehaald, of de kap gedraaid zodat je 90 of 180 graden de verkeerde kant wordt opgestuurd. We zouden trots moeten zijn op onze ‘paddenstoelen’! De ANWB zou ze moeten onderhouden. Dit systeen van bewegwijzering voor fietsers is uniek in de wereld. Ik heb ooit een paar immitaties gezien net over de grens in België en Duitsland, maar nergens anders in alle 125 landen waar ik doorheen gefietst heb. Nederland zou ze moeten laten opnemen op de werelderfgoedlijst!
Foto 15: Het klooster van Tournus, dat je, als je er in de buurt komt, niet links laat liggen. Rechts eigenlijk ook niet.
Foto 16: Bij Macon stak ik de Saone over en kwam ik uit bij St. Laurent sur Saone. Aan de overkant Macon
Foto 17: Wat ik veel onderweg zag, waren uitgestrekte velden met zonnebloemen. Ik vind die altijd erg op paardebloemen lijken, want die zijn ook geel.
Ik nam, net als een paar jaar geleden, de fietsroute dwars door Lyon. Tot waar de Saone in de Rhone uitkomt, de Confluence, was het allemaal goed te rijden.
Foto 18: In het centrum van Lyon stak ik via deze brug de Saone over.
Foto 19: Er kwam juist een plezierboot, nog wel elektrisch aangedreven, met toeristen onderdoor.
Foto 20: Wat verder belande ik op de Place Bellecour. Daar stond (en staat waarschijnlijk nog) dit standbeeld van Lodewijk XIV.
Foto 21: De samenvloeiing van de Saone en de Rhône. Op de voorgrond de Saone en daarachter de Rhône. Niet een foto om in te lijsten, maar wel een markant punt.
Vanaf die samenvloeiing werd de fietsroute moeilijk omdat er 20 km lang geen of nauwelijks een fietspad was en omdat de route niet, slecht of zelfs fout was aangegeven. Bij het toeristenbureau werd aanbevolen om over dat traject de trein te nemen. Dat is natuurlijk een onnozel en goedkoop advies. Fietsers doorkruisen niet heel Frankrijk om dan opeens een stuk met de trein te gaan, louter en alleen omdat de gemeente Lyon heeft nagelaten op een deugdelijke manier richtingbordjes te plaatsen. Er worden honderdduizenden richtingborden voor auto’s geplaatst. Waarom dan niet een paar miniscule fietsersbordjes?
Foto 22: Hier is waarachtig een provisorische route voor de fiets aangegeven.
Foto 23: Ik volgde dat bordje braaf en kwam daarbij over dit paadje.
Foto 24: En dit! Het is voor de gemeente of het departement makkelijker en goedkoper om voor fietsers de trein aan te bevelen dan een deugdelijk fietspad aan te leggen of een redelijke alternatieve fietsroute met wat bordjes aan te geven.
Maar daardoor krijg je dan wel onverwacht vlak bij Lyon, of eigenlijk nog ín Lyon, een stukje alternatief Afrika voor je wielen.
Eenmaal Lyon voorbij reed ik over de Via Rhôna, een fietspad langs de Rhone, naar het zuiden en daar ga ik het de volgende keer over hebben.
Tot slot: mijn speciale aanbod van boeken, aan het einde van mijn vorige bericht, is nog steeds van kracht. Zie bericht 1.
Tot mijn volgende bericht en dat zal nummer 3 zijn.
