de brug over de Rio Grande

Bericht 6

De dag nadat ik in Bardas Blancas gestrand was door de enorme wind die vanaf de Cordillera door de vallei van de Rio Grande loeide, hadden de weergoden er nog een halve Beaufort bovenop gezet. Ik probeerde de brug over de Rio Grande, direct buiten Bardas Blancas, met de fiets aan de hand over te lopen, maar merkte na 20 meter al dat dat niet ging of op z’n minst een hachelijke onderneming was. Met moeite kon ik de fiets vasthouden zodat hij niet over de reling geblazen werd. En dus accepteerde ik nog een gedwongen rustdag en keerde terug naar mijn pension.

IMG-20181225-WA0000
De brug over de Rio Grande, waar ik door een overmacht aan Beauforts niet over kon komen.
IMG-20181225-WA0001
Mijn pensionnetje of hosteria in Bardas Blancas met Lorenzo, de eigenaar er voor.

Later die dag probeerde ik zonder fiets die brug over te komen, maar ook dat mislukte en na 50 meter moest ik me met beide handen aan de reling vastklampen en me handje voor handje en voetje voor voetje terugwerken naar de vaste grond. Het was als een vliegende storm op zee, zoals je die wel eens op een spannende film ziet. In de middag begon de wind af te nemen en de dag daarna kon ik eindelijk deze hindernis nemen.

IMG-20181225-WA0002
Mijn fiets voor de zo langzamerhand beruchte brug over de Rio Grande. En nu zonder dat ik hem vast hoefde te houden om te voorkomen dat hij naar de verste uithoek van de wereld geblazen zou worden.

Voorbij de Rio Grande-brug kreeg ik een lang doorgaande klim door een niet al te interessante brede vallei, maar de afdaling was opeens weer erg boeiend met bijzondere rotsformaties.

IMG-20181225-WA0003
Rotsformaties naast de weg.
IMG-20181225-WA0004
Ik zag in een van de rotsen weer eens een gezicht. 
Misschien ziet u er wel vijf of 8, afhankelijk van uw fantasie.

In de middag bereikte ik het stadje Malargüe, waar ik op de camping maar liefst vijf fietsreizigers ontmoette: Raphael, een Fransman met zijn Thaise vriendin Suwanna, de guitaar spelende Argentijn Luciano met zijn Chileense vriendin Carime en Uruguayaan Leonardo, die zelf een ligfiets in elkaar had gelast.

IMG-20181225-WA0005
Leonardo op zijn zelf geconstrueerde ligfiets.

IMG-20181225-WA0006

Het hele internationale fietsgezelschap: rechtsomdraaiend en te beginnen op de lege plek, waar nog mijn selfie-stick ligt waarmee ik mezelf er ook bij wilde zette, maar die zo afgrijselijk werd dat ik hem niet publiceer: Raphael, de Fransman, Suwanna, de Thaise, Leonardo, de Uruguayaan, Carime, de Chileense en Luciano, de Argentijn en dan na het nemen van de foto Frank, de Nederlander, maar die kennen we zo langzamerhand wel.

Luciano zong en speelde zelf gecomponeerde liederen , waarna de grote verrassing kwam: een oud vrouwtje van 99, gespeeld door Carime, die actrice bleek te zijn.

IMG-20181225-WA0007
Carime speelt hier het 99 jarige vrouwtje en wordt op de guitaar begeleid door Luciano. Op die manier voerden ze hier en daar een show op om wat geld voor de reis bij elkaar te sprokkelen.
IMG-20181225-WA0008
De 99-jarige is blijkbaar ook aan de drank

Na dit internationale fietsersavondje kreeg ik een deel van de lange zuid-noord route (nummer 40) door Argentinië te rijden.

IMG-20181225-WA0009
Hier een stop bij een willekeurig kilometerbordje. De besneeuwde bergtoppen van de Andes op de achtergrond.

Mijn volgende doel was de Cañon del Rio Atuel, dicht bij San Rafael. Onderweg kwam ik nog langs een zoutmeer.

IMG-20181225-WA0010
Mijn fiets eenzaam op het zoutmeer.
IMG-20181225-WA0011
Hier nog maar weer eens een poging met de selfie-stick, wat helaas een spiegelbeeld oplevert, waardoor het merk van de fiets moeilijk leesbaar wordt, de tandwielen links komen te zitten in plaats van rechts en mijn rechterarm, die de stick vasthoudt opeens mijn linkerarm is geworden. Zo’n selfie is toch maar een ingewikkeld geval!
IMG-20181225-WA0012
Zoutwinning op het meer.

In de volgende aflevering zal ik het een en ander van de Cañon del Rio Atuel laten zien.

‘Er rest mij nu nog mijn lezers/ volgers een vrolijk kerstfeest te wensen. Zoals gebruikelijk ben ik daar te laat mee, maar beter te laat dan niet. Je zou deze kleine vertraging echter ook positief kunnen opvatten en kunnen stellen dat ik te vroeg ben met mijn wens, ruim 360 dagen te vroeg zelfs!! Het is maar hoe je het opvat.

Dan wens ik u allen meteen ook een goed uiteinde van 2018 en een voorspoedig 2019. En daar ben ik precies op tijd mee, wat als bijzonder beschouwd mag worden.

 

2 Replies to “de brug over de Rio Grande”

  1. Nog een hele lange goede gezondheid om door te kunnen trappen daar doe je ook nog vele volgers een genoegen mee

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.