Een paar watervallen

Vandaag de waterval van de Mekong vlakbij de grens van Cambodja bezocht.

Ik was er samen met Leo Roeleveld, een Nederlander die ook op fietsreis is en met wie ik al een paar dagen optrek. Morgen en overmorgen gaat hij echter luieren op een van de Vierduizend Eilanden van de Mekong, juist ten noorden van de waterval. Ik ga dan door naar Cambodja, want ik weet niet goed hoe ik moet luieren en bovendien moet ik op tijd terug zijn in Bangkok voor mijn vliegtuig terug naar Nederland.

Een paar dagen geleden was ik in Tad Lo, een dorpje waar zich drie andere, maar veel kleinere watervallen bevinden. Dit is de eerste.

Zonsopgang en Alexander de Grote

En dan is er in het park nog iets interessants te zien: de rivier waar Alexander de Grote na zijn lange en indrukwekkende veldtocht door Azië tot staan gebracht werd. Dat was de Indus, maar voor de film die over deze legendarische veroveraar in 2004 gemaakt werd koos men de Mekong en wel op deze plek.
De plek in Thailand waar de zon het eerst opkomt: over de heuvels in de verte achter me.

Stenen paddenstoelen en rotsschilderingen

Op mijn Thaise kaart (in het Thai, dus die kon ik niet lezen) had ik een klein fototje ontdekt met een aardig lijkende rots er op. Er stond een pijl bij die wees naar een plekje niet al te ver van de weg. Het leek me een goed idee om die rots even ‘mee te pikken’. En dus sloeg ik linksaf op een klein weggetje dat me 4 km verder naar een inderdaad mooie paddenstoelvormige rots voerde. Ik zeulde mijn fiets door het struikgewas om een foto van de rots, mijn fiets en mijzelf te maken. Na de opstelling van zowel mijn fiets en de camera voltooid te hebben, had ik 10 seconden voor de zelfontspanner af ging om terug te rennen naar de door mij uitgezochte, meest ideale plek en een peinzende blik aan te nemen, alsof ik daar al uren stond.

Dicht daarbij bevond zich een bezoekerscentrum dat volgens mij nauwelijks werd bezocht. Het was al niet zo vroeg meer maar de vriendelijke parkwachters stonden mij toe daar mijn tent op te zetten.

Mijn fiets en ik bij de tent.
Van de andere kant ziet zo’n rots er weer heel anders uit. De rest van een weggeerodeerd zandstenen plateau met een harde laag boven een veel zachtere laag. Wind, regen, zonneschijn en héél véél tijd creëerden deze ‘Arc de Triomf’
Hier weer een ander aanzicht van de stenen paddenstoel.

Voorbij de grote paddenstoel-rots kwam ik op bekend terrein: Pha Taem nationaal park. Daar ben ik een aantal jaren geleden geweest op de zuidoost-Azië-reis waarover ik het boek ‘De hanen van de koning’ heb geschreven. Ook in dat park staan een paar aardige paddenstoelrotsen.

Ook in dat park staan een paar aardige paddenstoelrotsen.
Zo van onder bekeken en met die mooie kleuren net een echte paddenstoel. Maar niet eetbaar.
Waar het in dit park in het bijzonder om gaat zijn de prehistorische rotstekeningen.

Je vraagt je bij het zien van zulke tekeningen af of dit afbeeldingen zijn van wezens uit de ruimte of dat de schilder uit het grijze verleden de archeologen van de 21ste eeuw voor de gek wilde houden.

Veel val weinig water

Ik heb hier een Nederlandse fietser ontmoet, Leo Roeleveld, en heb met hem en Gabriel, de Argentijn een flinke wandeling gemaakt. Een waterval bijna zonder water gezien. Dus veel val en weinig water. Zie rechtsboven. Toch genoeg om flink nat van te worden.