Potholes bij de Mekong

Op mijn route langs de Mekong naar het zuiden kwam ik langs een aantal plekken waar de rotsige oevers op een prachtige manier door het water waren uitgeslepen.

Als je de rots zo moest uitbikken zou je een tijd bezig zijn.
De natuur is hier ook een tijd mee bezig geweest maar daar hoefden we (de mensheid) niet op te wachten.
Potholes uitgeslepen door ronddraaiende keien die door het snelstromende water werden aangedreven. Een jong Thais meisje kijkt neer op een miljoenen jaren oud kunstwerk
Mooi doorkijkje op de Mekong
Jonge monniken bij de potholes.

Grapje

Een kilometer-lange markt bij een tempel trok mijn aandacht. Waarschijnlijk was het een erg belangrijke buddhistische tempel want hij stond al tientallen kilometers terug langs de weg aangegeven. Op deze zondag kwamen de bezoekers van heinde en verre hier naar toe, uit religieuze overweging en vrij zeker ook om het gezellige uitje.

Bij de ingang van de tempel stond een monnik een groot verhaal af te steken door een microfoon dat door een stel flinke luidsprekers over de mensenmassa werd uitgestort. Opeens was ik met mijn fiets het absolute middelpunt van de belangstelling. Vrij zeker maakte de man het een of andere grapje over mij, maar getuige de reacties van de omstanders was het goed bedoeld. Jammer dat mijn Thais zich beperkt tot ‘Mai sai piek’ (geen pepers in het eten) en ‘Sawadie kap’ (goeden dag), anders zou ik het een en ander kunnen vertellen over mijn reis of wat er in Drenthe allemaal te zien is. Maar in zuidoost AziĆ« ben ik helaas een analfabeet, dus ik glimlachte de monnik en het publiek maar vriendelijk toe.

Phu Pha Thoep

Langs de Mekong zakte ik af naar het zuiden en kwam zo een kilometer of 20 voorbij Mukdahan bij Phu Pha Thoep- nationaal park uit, waar ik Peter de Rijk met zijn vrouw ontmoette, Nederlanders die ook op fietsreis zijn.

Ik zette mijn tent op de camping van het park (waar geen wifi was!! Ja, ja, het is tegenwoordig wat met die campings in de nationale parken!) en wandelde de volgende dag met een Thai van 28 een uur of zes door het park, waar zich prachtige rotsformaties bevinden.

Een fraaie paddenstoel-rots
Nog een aardige rots als achtergrond voor mijzelf en mijn nieuwe Santos.
En nog een.
Met een Thai als wandelgenoot heb je geen selfie-stick nodig
Mijn Thaise wandelgenoot in een Buddha-grot.

Ik vroeg hem naar de betekenis van die zeven drakekoppen boven de mediterende Buddha die ik in het sculpture-park in Nong Khai had gezien en die je hier in veel tempels ziet.

Het ging om de betekenis van dit beeld.

Mijn Thaise wandelgenoot vertelde dat het zeven grote cobras waren. Buddha zat te mediteren en toen begon het te regenen. Geen nood, er snelden zeven gigantische cobras toe en bogen zich eensgezind over Buddha. En zo bleef Buddha droog en kon hij rustig verder mediteren. Je zou wel even raar staan te kijken als je, bijvoorbeeld tijdens een fietstochtje, foetterend je regenpak staat aan te trekken en er komen plotseling zeven geweldige cobras over je schouder meekijken! Dan is het nog maar de vraag wat je zwaarder op de maag ligt: de regen of die paraplu met al die geweldige giftanden.

Uitkijkend over de rotspartijen van Phu Pha Thoep Nationaal Park

Kokos

Frank(enstein) trakteert zichzelf na de Watt-excursie op een kokosnoot. Ik schrok nogal van deze selfie. Zou mijn platte Chinese apparaat mijn erger gemaakt hebben dan ik was? Een troost: na een bezoek aan de kapper lijk ik weer 20 jaar jonger. Faust moest zijn ziel aan de duivel verkopen voor 20 jaar; ik hoef alleen een schaar door mijn weelderige haardos te halen om mijn jeugdige uiterlijk terug te krijgen.

Nog meer kokosnoten. Erg gezonde vruchten behalve als je onder een kokospalm zit en er valt zo’n rijpe noot op je hoofd.