de Paso Pehuenche

Bericht 5

Toen ik van Altos de Lircay (waar ik vorige keer over schreef) over de gravelweg omlaag fietste, kwam ik plotseling een oude bekende op een motorfiets tegen. Toen hij zijn helm af deed, herkende ik hem: Cor Goettsch uit Zorgvliet met wie ik in de vorige eeuw nogal eens een fietstochtje in onze omgeving heb gemaakt.

IMG-20181213-WA0005.jpg
Cor Goettsch, die 6 km bij mij vandaan woont en die zomaar, duizenden kilometers van huis mijn pad kruist.

Wat een toeval toch! Hoewel…… Tegenwoordig kan het bijna-almachtige internet het toeval een handje helpen. Een vriend van ons beiden seinde mij namelijk in dat Cor met een flinke motor-expeditie in Zuid Amerika bezig was.

We besloten naar het niet veraf gelegen Lago Colbún te rijden en daar onze tenten op de camping te plaatsen, zodat we daar deze ontmoeting met een maal spaghetti konden vieren. Aangezien Cor veruit de beste kok van ons beiden is, viel hem de eer te beurt dit diner te bereiden.

IMG-20181213-WA0002
Cor in diep gepeins op welk culinair niveau hij het feestmaal zal gaan bereiden.
IMG-20181213-WA0000
: Zonsondergang bij het meer

De volgende ochtend gingen we weer elk ons weegs, Cor richting kust en ik richting de Paso de Pehuenche, de grens met Argentinië.

IMG-20181213-WA0007
Cor klaar voor de start.

 

Op weg naar de pas zag ik een gaucho (Zuid-Amerikaanse cowboy) in actie.

IMG-20181213-WA0006
Een Chileense cowboy.
IMG-20181213-WA0003
Hogerop nog meer gauchos.

Na een reuze eind klimmen met vrij steile stukken er in, reed ik dicht langs een mooi geërodeerde witte zandsteenformatie die op de kaart stond aangegeven als ‘Los Monjes Blancos’, oftewel ‘De Witte Monniken’

IMG-20181213-WA0004
De Witte Monniken.

Ik maakte er een paar foto’s van en pompte moeizaam voort naar Laguna del Maule, waar zich de Chileense grenspost bevond. Ik had het geluk dat ik daar in een berghok mijn slaapzak mocht uitrollen, wat mij een koude winderige nacht in mijn tent bespaarde.

IMG-20181213-WA0001
Laguna del Maule

Door een overweldigend berglandschap fietste ik de volgende dag omhoog
naar de 2553 meter hoge Paso Pehuenche, de grens met Argentinië.

IMG-20181214-WA0002
Dicht voor de Paso Pehuenche
IMG-20181214-WA0004
Ik met mijn fiets in het overweldigende bergmassief dicht voor de pas.
IMG-20181214-WA0003
Voor me , in Argentinië, rees een piramide-vormige berg op.

Tot mijn lichte teleurstelling stond er op de pas geen bordje, zoals in de Alpen, met de naam en de hoogte van de pas er op. Wel overspande een groot bord de weg met daarop: ‘Gracias por su visita. Thanks for  your vist’.

IMG-20181214-WA0001
Ik word bedankt voor mijn bezoek aan Chili

Aan de andere kant van dat bord: ‘Bienvenido. Welcome. Chile’.

De situatie vroeg om actie met de selfie-stick, maar daarbij deden zich twee problemen voor. Het eerste was het bij de stick gebruikelijke probleem: hoe krijg ik mezelf, mijn fiets en het onderwerp waar het om gaat, in dit geval dat bord en natuurlijk een mooie berg, op de foto? Dat lukte mij zoals uit

foto 13 blijkt, wonderwel, maar nu het tweede probleem: Hoe krijg je de tekst in spiegelbeeld opnieuw in spiegelbeeld, dus weer ontspiegeld? Zover reikt mijn selfie-kennis helaas nog niet.

IMG-20181214-WA0000
de gespiegelde foto moet ontspiegeld worden.

De afdaling aan de Argentijnse kant, langs een snel stromende bergbeek naar Bardas Blancas ging, geholpen door de zwaartekracht en een harde wind in de rug, razendsnel.

IMG-20181214-WA0006
De woeste bergbeek waarlangs ik afdaalde naar Bardas Blancas.

Ik kwam ook hier weer langs tot de fantasie sprekende rotsbergen. Ergens had een minuscuul klein zijstroompje een enorme kloof in een machtige rotswand uitgesleten.

IMG-20181214-WA0005
Je vraagt je af hoe zo’n klein stroompje zo’n enorme kloof in een rotswand kan uitslijten.

En na nog een eind als een sneltrein gedaald te hebben, zag ik rotsen in de vorm van reuzen of monsters langs de weg staan.

IMG-20181214-WA0007
Hoeveel gezichten van reuzen telt u hier? Of ziet u er wat anders in? Alles is mogelijk, afhankelijk van uw fantasie.

In Bardas Blancas, aan de   carretera (highway) 40, keerde de wind, die mij tot hier zo geholpen had, zich tegen mij. Tijdens een korte pauze in een restaurantje, annex pensionnetje, zwelde de harde wind aan tot, wat het mij toescheen, orkaankracht. Na 500 meter gereden te hebben kwam er een windstoot uit de bergen die me finaal van de weg af blies en tegen de grond smeet. Toen ik de fiets, onder het uiten van woorden die buiten het bestek van dit verslag vallen, weer overeind had volgde er een tweede windstoot, zoals ik nog nooit heb meegemaakt en weer werd de berm met me aangedweild. Dit was, ondanks dat de hemel prachtig blauw was en de zon uitbundig scheen, noodweer. Doorgaan zou onder deze omstandigheden waaghalzerij zijn en daarom besloot ik terug te gaan naar het pensionnetje, in de hoop dat er de volgende dag, morgen, te fietsen zal zijn. Die 500 meter teruglopen met de fiets aan de hand, kostte mij 15 tot 20 minuten. Het was een gevecht en het leek wel alsof er 5 potige kerels tegen mijn fiets duwden.

En zo had ik de hele middag, tegen mijn zin, vrij, wat mij in staat stelde om wat kleren te wassen en dit verslag te schrijven.

Mijn hoop is op morgen gesteld. En wat er morgen gaat gebeuren, leest u (hopelijk) in de volgende aflevering.

IMG-20181214-WA0008
Het parkje van Bardas Blancas.

 

Reserva Nacional Altos de Lircay

Bericht 4

Van het Parque Nacional Siete Tazas reed ik naar Talca, een vrij grote stad aan de Carretera Panamericana. Echt veel te zien was er niet, maar een paar gebouwen in het centrum trokken mijn aandacht. Het leken wel communistische betonblokken zoals ik er veel heb gezien in de voormalige Sovjet Republieken, zó lelijk dat ze bijna een lust voor het oog vormden. Beslist on- Zuid Amerikaans.

IMG-20181209-WA0004
Een merkwaardig gebouw in het centrum van Talca

Wat ik frappant vond, was dat de meeste van de ruiten waren ingegooid. Het leek wel alsof dat met zorg en toewijding was gedaan om zo een kunstwerk met grote K te creëren.

IMG-20181209-WA0005
Detail van het kunstwerk. Er zijn twee ruitjes heel gelaten om een accent te plaatsen. Kunt u ze vinden?

Van Talca fietste ik naar het Reserva Nacional Altos de Lircay. Op het laatst kreeg ik een steile gravelweg van ruim 15 km lengte waaraan gewerkt werd om er een mooi effen asfaltweg van te maken. Dat betekende 15 km zwaar zwoegwerk tussen graafmachines, bulldozers en  schraapmachines, waarbij er 325.682 vrachtwagens langs me heen denderden. Het kan zijn dat ik er 2 of 3 naast zit want het was met al het stof dat opgeworpen werd en de herrie die alle machines maakten moeilijk de tel vast te houden. Uiteindelijk, 3,5 km voor de parkingang had ik er genoeg van. Daar vond ik een cabaña (bungalow) waar ik de nacht kon doorbrengen.

De volgende ochtend reed ik de laatste 3 km naar de toegangspoort van de Reserva over nog steeds een erg steile gravelweg, maar die poort was stijf gesloten met een zwaar hangslot.

“Vraag de sleutel bij de parkwachter” stond er op een bordje naast, maar waar de parkwachter zich bevond, stond er niet bij. Ik wrong me langs een soort personen-molentje, zoiets als in een supermarkt, met fiets en al naar binnen en kreeg een nog steiler pad te fietsen of eigenlijk te lopen met grote ronde keien, zoals in een woeste bergbeek, maar dan zonder water. Zo duwde ik mijn fiets 2 km verder, waarna ik bij het administratie_gebouwtje kwam. Daar gaf een vriendelijke parkwachter mij goede informatie over de wandeling naar El Enladrillado, een plateau van veelhoekige stenen, alsof het met bakstenen of reuze plavuizen was geplaveid. Ik kreeg er zelfs een kaartje bij. 8 uur heen en terug, stond er voor deze uitstap.

Ik reed/duwde mijn fiets nog 800 meter verder naar de camping waar niet één tent stond, parkeerde hem daar en begon aan de wandeling . Eerst ging het 7 km flink op en neer door een bos waarna de echte klim begon, nog steeds door een bos. Hogerop kwam ik het bos uit en daar kreeg ik prachtige uitzichten op de bergen in het rond.

IMG-20181209-WA0006
Weggetje in het park naar de camping
IMG-20181209-WA0007
Uitzicht voorbij het bos.

Nog hoger werd het terrein spectaculair met grote rotspartijen van vulcanische oorsprong.

IMG-20181209-WA0008
Vulcanisch gebied met flinke rotspartijen.

Het was mooi zonnig weer, maar het dal waar ik uit kwam vulde zich plotseling met een dikke wolkenmassa. Ik liep maar verder want daar was het (nog) onbewolkt en misschien loste die mist later wel op, een echte struisvogelpolitiek.

 

IMG-20181211-WA0001
In het dal achter me kwam een angstaanjagende mist opzetten.

Na een laatste klimpartij kwam ik op het 2200 meter hoog gelegen plateau met de naam Enladrillado dat zijn naam (zoiets als ‘met bakstenen belegd’) dankt aan feit dat het met grote plavuizen lijkt te zijn geplaveid.

IMG-20181211-WA0000
Het plateau Enladrillado.

Naar het oosten verhief zich de enorme vulkaan Descabezado wat ‘onthoofd’ betekent, omdat de top er in een duister verleden volgens geologen vanaf geknald is. Het was dezelfde berg die ik een paar dagen eerder tijdens mijn wandeling door het nationale park van Siete Tazas had gezien, maar toen van een iets andere kant.

IMG-20181211-WA0002
De vulkaan Descabezado van bijna 4000 meter hoogte

Toevallig liepen er een paar Belgen op het plateau rond die bereid waren een foto van mij te maken terwijl ik mij op een rots waagde met pal achter me een gapende afgrond.

IMG-20181211-WA0003
Schrijver dezes, die zijn leven waagt om de lezers te vermaken.

Op de terugweg naar waar ik mijn fiets had achtergelaten kwam ik steeds dichter bij de mist die ondertussen druk bezig was het gehele gebergte in zijn greep te krijgen, maar juist toen ik dacht dat ik er kopje in onder zou gaan loste hij in een paar minuten op zodat ik bijna de hele afdaling nog van de zon genoot. Mijn struisvogelpolitiek had weer eens gezegevierd! Helaas trok het tegen 6 uur in de middag toch nog dicht maar toen was ik al heel dicht bij mijn fiets die mij even later in sneltreinvaart (helling af) terugbracht bij mijn cabaña.

Tot zo ver deze aflevering van mijn (bijna) eeuwig durende feuilleton.

Siete Tazas oftewel de Zeven koppen.

Bericht 3

Om bij het nationale park Siete Tazas, een kilometer of 70 ten zuidoosten van Curicó, te komen moest ik 20 km over een nogal gruizige gravelweg rijden tot Radal, een dorp met een paar campings en bungalows. Ik ging mij te buiten aan de luxe van een bungalow en fietste de volgende dag zonder bagage over een nog wat ruigere weg met steile stukken er in naar het nationale park Siete Tazas.

IMG-20181205-WA0000
: De nogal stenige en op veel plekken steile weg naar Parque Nacional Siete Tazas.

Onderweg kwam ik langs een waterval met de naam Velo de Novia, wat niet Fiets van de Bruid betekent maar Bruidsluier, omdat sommigen met een flinke dosis fantasie er een bruidsluier in zien.

IMG-20181205-WA0001
Velo de Novia.
IMG-20181205-WA0002
Kijk! Zo zie ik het ook.

Verderop bereikte ik de plek waar het park zijn naam aan dankt: Siete Tazas oftewel de Zeven koppen. Hier bevonden zich zeven ‘in serie geschakelde’ watervallen die elk uitmondden in een door het water uitgesleten kom. Helaas waren niet al die zeven watervallen van één punt te zien.Vanwaar ik stond waren er juist tweeënhalf te zien, dus de Dos y media Tazas.

IMG-20181205-WA0003
Tweeënhalve kop van de zeven.

Een tekening op een bord verduidelijkte de zaak een beetje.

IMG-20181205-WA0004
Een grote pot die thee schenkt in zeven in elkaar overvloeiende koppen. Als toegift nog een beetje geschiedenis van een dinosaurus tot herbebossing in de twintigste eeuw.

Bij Parque Ingles, nog wat bonkige kilometers verder, maakte ik een aardige wandeling van een uur of vier , waarbij ik vanaf het hoogste punt een mooi uitzicht over de wijde omgeving had, onder andere op een vulkaan van 3800m hoogte waarvan de top in een grijs verleden is afgeknald.

IMG-20181205-WA0005
Een besneeuwde afgeknotte vulkaan van 3800 m hoogte.

Op de terugweg naar mijn fiets kwam ik nog een dikke spin tegen, volgens mij een tarantula. Echt plezierig zag hij er niet uit, maar wie weet hoe gezellig zo’n beestje als huisdier is en bovendien eet hij de muggen op, dus laat er eens een paar als proef door uw huis kuieren.

IMG-20181205-WA0006
Een vette (gezellige?) tarantula.

De ontmoeting op weg naar Molina, waar ik nu verblijf, was toch wat gezelliger dan die met de tarantula: een Amerikaans stel op de fiets, dat op weg was van Arica in het noorden van Chili naar Punta Arenas in het zuiden. Ik vroeg of ze hun regenpak wel bij zich hadden en dat hadden ze inderdaad. Hun banden waren om jaloers op te worden: 7,5 cm breed!! Daarmee fiets je lachend door de Sahara.

IMG-20181205-WA0007
Ian en Lauren uit Californië, op weg naar Punta Arenas.

Morgen ga ik op weg naar Talca om vandaar weer een ander nationaal park te bezoeken: Altosde Lircay.

Ik houd u op de hoogte van mijn vorderingen.

 

 

 

De stuwdam van Rapel.

Bericht 2

‘s Avonds na mijn aankomst in Santiago ging ik nog even op de Plaza de Armas (het centrale plein van de stad) kijken. Ik een hoek van dat plein werd er serieus geschaakt. Ik heb dat vroeger veel en zelfs  fanatiek gedaan (een beetje). Het was bijna een verslaving, maar het reizen op de fiets heeft me ervan af geholpen. Je zou misschien kunnen denken dat dat reizen en fietsen nu een verslaving is, maar zo erg is het hopelijk niet. En als dat wel zo zou zijn moet ik misschien weer competitie gaan schaken om van die reis- en fietsverslaving af te/ komen. Van de regen in de drop of van de drop in de regen?. Beter van de drop in de zon dus blijf ik voorlopig toch nog maar wat reizen in zonnige landen.

Ik kon me bij al dat noeste geschaak dan ook bedwingen en raakte geen schaakstuk aan. Wel maakte ik er een paar fotootjes.

IMG-20181201-WA0004
De spelers laten zich niet afleiden, zelfs niet door een buitenlandse fotograaf die hen op een blog zet zodat ze meteen tot de verste uithoeken van de wereld doordringen.

De volgende ochtend stond de cathedraal, die aan de westzijde van het plein staat, in de zon. Die stond de avond daarvoor natuurlijk in de schaduw, want ook al ligt Chili op het zuidelijk halfrond, de zon komt hier net als bij ons op in het oosten.

IMG-20181202-WA0000
De cathedraal.

Van de Plaza de Armas liep ik naar de Cerro Santa Lucia, een heuvel in het centrum met een kasteel er op.

IMG-20181202-WA0001
Cerro Santa Lucia met kasteel.

Vanaf het kasteel keek ik uit over de stad die er wat  anders uitziet dan in de tijd van de coquistadores.

IMG-20181202-WA0002
Uitzicht over Santiago vanaf het kasteel op de top van Cerro Santa Lucia.

Over een vreselijk drukke weg fietste ik de stad uit in de richting van Melipilla. Aangezien het einddoel van deze reis Buenos Aires is, aan de oostkant van het continent, wilde ik eerst even naar de westkust rijden om geheel van kust tot kust te fietsen. Op weg naar de kust kwam ik over de stuwdam van Rapel, waar een knots van een electrische centrale in zit.

IMG-20181202-WA0003
De stuwdam van Rapel.

Als electrotechnicus gaat je hart natuurlijk sneller kloppen bij de aanblik van zoveel hoogspanningstransformatoren. Om helemaal eerlijk te zijn ging mijn hart nog juist iets sneller kloppen van het uitzicht overal de kloof achter de dam dan van al die transformatoren, hoe geweldig interessant die ook zijn.

IMG-20181202-WA0004
Uitzicht over de kloof juist voorbij de dam.

Mijn hart had nog een stuk sneller kunnen kloppen als de zon had geschenen, want met zonlicht is de natuur altijd duizend maal mooier dan bij bewolking. En die dag was het ‘s morgens helaas bewolkt. Ik kwam blijkbaar al in de invloedssfeer van de kust waar het vochtiger is dan verder landinwaarts.

Bij de kust was het inderdaad vrij somber en veel kouder dan landinwaarts waar het ‘s middags steeds rond de 30 graden was. Hier moest ik 3 jassen over elkaar aan doen.

Op zich was die kust wel mooi. Hier een paar foto’s van die Pacifische kust:

IMG-20181202-WA0005
De kust van Chili bij Pichilemu en Bucalemu.

IMG-20181202-WA0006

IMG-20181202-WA0007

 

Nieuwe reis.. Argentinië en verder.

Bericht 1

Ik zit in een simpel hotelletje in het centrum van Santiago de Chili en het is 22.20. Met 4 uur tijdverschil is het nu dus 26.20 in Nederland oftewel 2.20 in de ochtend van 26 november. Ik ben 24 november om 7 uur opgestaan en heb om 19.55 het vliegtuig van Amsterdam naar Santiago de Chili genomen. Daar ben ik vanochtend rond 11 uur aangekomen na een tussenstop in Buenos Aires. Aangezien ik nooit kan slapen in een vliegtuig heb ik nu dus 17+24+2.30= 43,5 uur niet geslapen.
Een groot plichtsbesef dwingt mij een bericht voor mijn blog te schrijven, nu ik over wifi in mijn hotelletje beschik.
Maar nu slaat de slaap medogenloos toe en daarom wordt dit bericht nummer 1 van mijn nieuwe reis slechts erg kort.
Een volgende keer hoop ik meer stof en minder slaap te hebben.

Het historische nationaal museum op de Plaza de Armas in Santiago de Chili.

Ondertussen is het 10.48 geworden. Zo langzaam typ ik nu op mijn platte Chinees.
En nu stop ik er echt mee, maar mijn reis en mijn blog zijn van start.

Park op de Plaza de Armas in Santiago.