Tizi-n-Test, een pas 2100 meter in de Hoge Atlas

IMG-20180616-WA0000
De Medina (binnenstad) van Marrakech.

 

 

 

 

Marrakech, met zijn enorme drukte, plofte boven op me. Toch ben ik de medina (binnenstad) nog een stuk in gelopen, maar de drommen mensen waren op deze zondag zo dicht, dat ik het opgaf. Daarom heb ik ’s middags een tochtje door de Palmenoase van Marrakech gemaakt waar het erg rustig en mooi was

IMG-20180616-WA0001
De Palmenoase van Marrakech
IMG-20180616-WA0002
Ik voor de grote moskee van Marrakech

Vanaf Marrakech klom ik door spectaculair bergland naar de Tizi-n-Test, een pas van 2100 meter in de Hoge Atlas.

IMG-20180616-WA0003
Berberdorpje in de Hoge Altlas.
IMG-20180616-WA0004
Nog een aardig dorpje op de route naar de Tizi-n-Test.

 

 

 

 

IMG-20180616-WA0005
Aankomst op de Tizi-n-Test.

 

Op de afdaling stormde het zo hard dat ik in een bocht de fiets plat op de weg moest leggen en zelf   op mijn knieën moest kruipen om niet met fiets en al het ravijn ingeblazen te worden. Zo erg heb ik het zelfs in Patagonië niet meegemaakt. Beneden aan de pas was de wind gelukkig grotendeels weg. ’s Avonds zette ik mijn tent in een erg verlaten gebied op. Toen was het gelukkig windstil.

IMG-20180616-WA0006
Ik voor mijn tent.

Door een kaal nogal verlaten bergland met hier en daar een dorpje reed ik verder in zuidwestelijke richting naar Tafraout.

IMG-20180617-WA0002
Een gebergte dat mij deed denken aan de Hoggar in Algerije (Zie mijn boek: Door Sahara en Sahel).
IMG-20180617-WA0001
Landschap op de route van de Tizi-n-Test naar Tafraout..
IMG-20180617-WA0000
Pittoresk gelegen dorpje tussen rotsbergen.

In Tafraout zette ik mijn tent op de plaatselijke camping waar slechts één Zwitser stond met zijn camper. Er zijn hier vrijwel geen toeristen wat merkwaardig is want de omgeving is prachtig. Zou het ontbreken van toeristen iets met hitte te maken kunnen hebben? Nauwelijks denkbaar bij amper 34 graden. Misschien zijn de toeristen benauwd voor islamitisch fundamentalisme? Daar is hier niets van te merken. De bevolking is vriendelijk en ik voel me geen enkel moment bedreigd.

IMG-20180617-WA0002
Pas 22 km voor Tafraout.
IMG-20180617-WA0004
Dorp gelegen tegen een bergrug van rood graniet.

Dat er op deze camping geen gasten zijn kan ook iets te maken hebben met het feit dat de boel hier een, naar Nederlandse maatstaven gemeten, enigszins verwaarloosde indruk maakt. De beheerder, een vriendelijke man, kan geen overdreven schoonmaakijver verweten worden, maar alles werkt, de douches zijn warm, er is electriciteit, het is er rustig, het water uit de kranen is drinkbaar en de wifi installatie werkt prima. Daaraan heb ik het te danken dat ik dit bericht naar de satelliet kan zenden. Als die satelliet net zo goed werkt als deze camping, kunt u, geachte lezer, dit verhaaltje lezen en de foto’s bekijken.

IMG-20180618-WA0000
De camping van Taraut. Ruimte genoeg. Wat wil je nog meer?

 

 

 

Tanaghmelt, een mooi Berber-dorpje in de bergen.

9 Juni 2018, bericht 2.

In Ouzoud ontmoette ik Peter, een Duitser die met een grote, zware motorfiets een tocht van een week of twee door Marokko maakte. Gezamenlijk liepen we de volgende dag over een ruw ezelpad naar Tanaghmelt, een mooi Berber-dorpje in de bergen, niet zo ver van Ouzoud. Het dorp zag er, met zijn lemen huizen, erg Middeleeuws uit, maar de televisie-schotels op een aantal daken verriedden dat we ons toch nog in de 21ste eeuw bevonden.

 

Tanaghmelt
Tanaghmelt, een Middeleeuws Berber-dorpje met moderne televisie-schotels.
Peter mijn Duitse wandelgenoot
Peter, mijn Duitse wandelgenoot bij een oeroude olijfpers in Tanagmelt.

 

peter en motor
Peter in vol ornaat, als een soort astronaut, op zijn supersonische machine.

Van Ouzoud vervolgde ik mijn tocht naar de natuurlijke brug van Demnate. Dat natuurfenomeen leek Peter ook interessant genoeg voor een bezoek en dus denderde hij mij twee uur later met een geweldige vaart voorbij. Dicht bij de natuurlijke brug bevond zich een pensionnetje waar we elk een kamer namen voor de nacht. De volgende ochtend liepen we onder de brug, die door een beek is uitgesleten, door. Bijzonder is dat de oostelijke opening van de tunnel onder de brug , vanaf een bepaald punt beschouwd, de vorm van Afrika heeft.

IMG-20180609-WA0011
Uitzicht vanuit de tunnel onder de natuurlijke brug. Met een beetje fantasie zie je er de vorm van Afrika in.

 

IMG-20180609-WA0012
Wie liepen een eind verder stroomafwaarts door de vallei en stuitten daar op een andere brug, een niet-natuurlijke maar wel oeroude brug.

 

We liepen een eind verder stroomafwaarts door de vallei en stuitten daar op een andere brug, een niet-natuurlijke maar wel oeroude brug. Peter dacht dat die van voor de Romeinen was, mij leek hij Middeleeuws, dus gemiddeld koom je dan toch bij de romeinen uit. Aangezien er geen sterveling in de buurt was bleef de vraag omtrent de ouderdom van de brug en het doel ervan onbeantwoord. Hopenlijk komt een van de lezers met het antwoord.

Pootafdrukken van dinosaurussen in de rotsbodem.

En dan was er 6km naar het oosten nog een interessant fenomeen: pootafdrukken van dinosaurussen in de rotsbodem. Die beesten moeten daar 160 miljoen jaar geleden door de modder gesjouwd hebben. Daar is een laag aarde overheen gekomen waarna de modder versteend is. Later werd de aarde opgedrukt en toen, nog weer eens miljoenen jaren later de bovenlaag was weggeerodeerd, kwamen de afdrukken aan het licht. Peter was er zo door gefascineerd dat hij niet meer ophield met fotograferen. Ik nam er ook een stel en om een indruk te geven van de afmetingen van de afdrukken legde ik mijn verbleekte Schwalbe petje er bij.

IMG-20180609-WA0013
Drietenige pootafdruk van een dinosaurus die hier 160 miljoen jaar geleden heeft rondgelopen.

 

IMG-20180609-WA0014
Hier is het spoor van een grote dinosaurus met ronde pootafdrukken te volgen. Die moet ongeveer 20 meter hoog geweest zijn.

 

IMG-20180609-WA0015
De drietenige dinosaurussen moeten ongeveer zo rondgesprongen zijn.
IMG-20180609-WA0016
Hier loopt het spoor van een drietenige dinosaurus.

Na al deze ‘dinosauriologie’ leek het ons een aangename afwisseling om ‘even’ naar een overhangende rots in een heuvel, een eind verderop, te lopen. Peter vermoedde dat daar in de oertijd religieuze culten gehouden werden. Ik schatte het op 20 minuten lopen. Het werden er ruim 60 met hachelijke klauterpartijen er in. We vonden niets dat ook maar iets zou kunnen doen vermoeden dat hier mensen in de oertijd hun culten hadden bedreven. Veel werk dus voor weinig, maar toch eigenlijk ook weer voor veel want het was een leuke expeditie naar die rots, met een prachtig uitzicht over de omgeving.

IMG-20180609-WA0017
…een leuke expeditie naar die rots, met een prachtig uitzicht over de omgeving.

 

 

 

Een nieuwe reis: Marokko.

Dinsdag 5 juni 2018, bericht nummer 1.

De waterval van Ouzoud.

 Ik maak een sprong in plaats en tijd: van de Nijl, waar ik in 1982 zat naar de waterval van Ouzoud in Marokko waar ik nu (4 juni 2018) zit. En mocht ik u daarmee teleurstellen omdat u wilt weten hoe het mij verder verging op mijn reizen langs de Nijl, lees dan mijn boeken ‘Onder de Tour du Madeloc en ‘Even naar de evenaar’.

1 juni nam ik het vliegtuig van Amsterdam naar Casablanca. In Nederland was het heerlijk weer maar ik zat een groot deel van de dag op het duffe Schiphol omdat het vliegtuig 3 uur vertraging had. In Casablanca bleek er een steenkoude wind te waaien en was de hemel grotendeels bewolkt.

“Was dan maar lekker in Nederland gebleven!” hoor ik menig lezer denken, maar toen ik deze vlucht boekte was het bij ons stervens koud en was het in Marokko heerlijk weer.

IMG-20180605-WA0004
Landschap tussen Casablanca en de waterval van Ouzoud.

Wat wel te voorzien was, maar wat ik me bij het boeken niet heb gerealiseerd, is dat nu de ramadan aan de gang is. Overdag dus een enkel winkeltje open, maar alle restaurants en cafés gesloten. Met priklimonade en koek moet ik me dus in leven houden, maar ’s avonds na zonsondergang is het werkelijk een vetpot…… als ik tenminste in de bewoonde wereld zit. Zojuist heb ik me bijna misselijk gegeten voor 50 Durham ( 4,50 euro).

IMG-20180605-WA0000

). (Zie foto) , maar daarvoor heb ik de hele dag, tijdens mijn bezoek aan de waterval van Ouzoud, geteerd op een klein stukje brood met een paar puntkaasjes, een halve rol koek en een zakje dadels.Ik vond het, toen ik werkelijk geen hap meer naar binnen kon krijgen, gênant om een plastic zak te vragen om de rest in mee te nemen en nu zit ik dus met het onvoldane gevoel dat ik een halve maaltijd heb laten staan.  Maar ik heb daarentegen het voldane gevoel dat ik erg voldaan ben na deze overvloedige maaltijd.
En ik heb tevens voldaan aan de morele plicht u mijn eerste bericht van deze Marokko-reis te zenden.

IMG-20180605-WA0001
De waterval van Ouzoud.

 

IMG-20180605-WA0002
Waterval van Ouzoud met uitzicht over de waterval.

 

IMG-20180605-WA0003
Waterval van Ouzoud

van Aswan in het zuiden van Egypte, over het Nasser-meer naar Wadi Halfa in Soedan.

0420
Beelden van Ramses de Tweede

 

 

In 2009 voer ik op een zwaar overbeladen vracht-passagiersboot (ferry) mee van Aswan in het zuiden van Egypte, over het Nasser-meer naar Wadi Halfa in Soedan. Dat was een lange, vermoeiende en voor mij ook vervelende boottocht, maar helaas mocht ik mij per fiets niet ten zuiden van Aswan begeven, dus ik zag mij wel genoodzaakt de boot te nemen. Het enige aardige was een blik op de beelden van Ramses de Tweede in Abu Simbel.

0425
Beelden van Ramses de Tweede.
0470
De omgeving van Wadi Halfa was erg mooi en interessant.
0430
Ik heb daar samen met een Italiaan een wandeling van een dag door de zwaar geërodeerde woestijn gemaakt .
0480
Daarna was het nog een kleine duizend kilometer fietsen door de woestijn naar Khartoem, waarbij ik zo nu en dan ontmoetingen had met de vriendelijke bevolking.

28 jaar later tijdens mijn derde Egypte-reis, bezocht ik de piramides opnieuw.

0370
In 2009, tijdens mijn derde Egypte-reis, bezocht ik de piramides opnieuw,  die toen dus, evenals ik, 28 jaar ouder waren geworden.

Aan de piramides was dat tijdsverschil niet te zien, aan mijzelf ook nauwelijks. Aan het toerisme echter wel, hoewel het op dit vroege uur nogal mee viel met de bezoekersdichtheid.

Wat ik even fascinerend vond als die oeroude monumenten waren de primitieve dorpjes met huizen van leem en baksteen in de vallei van de Nijl. Dit kanaal met de lintbebouwing er langs deed me denken aan kanalen in Nederland, maar dan in de 15e eeuw, althans wat ik daarvan op plaatjes gezien had. Door 10.000 km te fietsen had ik als het ware een reis in de tijd gemaakt.

Die reis van Cairo naar Kaapstad heb ik beschreven in mijn boek: ‘Aan de voet van de Tour de Madeloc’. Die toren van Madeloc staat overigens heel ergens anders, namelijk in Zuid Frankrijk, niet ver van Perpignan en nog dichter bij Collioure. Wat die met de piramiden, de Nijl en Kaapstad te maken heeft, is een heel verhaal dat in dat boek netjes uit de doeken wordt gedaan.